Lacon’s Blog - HR & BUSINESS

Αποφασίσατε να πάρετε ένα κουτάβι..
Σίγουρα είναι πιο χαριτωμένο, όμως πρέπει να γνωρίζετε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του. Συνήθως λαμβάνουμε υπόψη μόνο τα πλεονεκτήματα όταν αποφασίσουμε να πάρουμε κουτάβι και στη συνέχεια, αφού έχουμε ζήσει μαζί του, διαπιστώνουμε τα μειονεκτήματα και τις δυσκολίες, με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να αντεπεξέλθουμε και να αφήνουμε το ζώο πάλι στο δρόμο, να το δίνουμε στον πρώτο τυχόντα ή στο κτήμα του θείου μας στην Παιανία, όπου «θα έχει χώρο για να τρέχει».
- Το βασικό πλεονέκτημα του να πάρουμε κουτάβι, είναι πως θα μεγαλώσει μαζί μας.
- Το βασικότερο μειονέκτημα του όμως, είναι πώς πρέπει να μεγαλώσει;
- Σκεφτείτε πως θα αντικαταστήσετε τη μαμά του κουταβιού και πως μέχρι τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του, θα πρέπει να του φέρεστε σαν να είναι μωρό.

Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι ότι στην αρχή θα λερώνει παντού, θα φωνάζει όταν φεύγετε, θα σας τρώει ρούχα, έπιπλα και παπούτσια.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο »

«Ένας πολιτισμός κρίνεται από το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα»

Μαχάτμα Γκάντι

Τα βλέπουμε καθημερινά όπου κι αν κοιτάξουμε..
Για άλλους πρόβλημα και για άλλους ένας διαρκής αγώνας για την καλυτέρευση των συνθηκών της διαβίωσης τους.

Κυρίες και Κύριοι….. Τα αδέσποτα ζώα..!!

Ζουν στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες..
Τρέφονται από σκουπίδια, από απομεινάρια φαγητών, από ότι βρουν..
Δεν ξέρουν τι θα πει παιχνίδι, τι θα πει χαρά και ζεστασιά..

Το μόνο που έχουν γνωρίσει στην ζωή τους είναι ο αγώνας.. ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης στους δρόμους της ζούγκλας που ζούμε και ζούνε..
Γιατί δεν μπορούμε να συνυπάρχουμε μαζί τους;
Γιατί τα βλέπουμε και αποστρέφουμε αλλού το βλέμμα;
Γιατί τα παρατάμε στους δρόμους;
Γιατί; Γιατί;

Τα αδέσποτα ζώα μας χρειάζονται όλους..

Διαβάστε το πλήρες άρθρο »

Ένα πρωινό σε κάποιο πάρκο της Αθήνας..
Ένας γλυκός ήλιος ανατέλλει, στην μεγαλούπολη…
Στην άκρη του πάρκου μια ηλικιωμένη κυρία, με σακούλες στα χέρια σταματάει και αραδιάζει μπολάκια, κονσέρβες και μπουκάλια νερού..
Την κοιτάζω και αναρωτιέμαι.. μα τι κάνει τόσο πρωί;
Ξαφνικά ο χώρος γεμίζει από γάτες. Μικρές και μεγάλες τρέχουν χαρούμενα προς το μέρος της. Προφανώς την ξέρουν και την εμπιστεύονται..
Χοροπηδώντας ανάμεσα στα πόδια της περιμένουν υπομονετικά να τους βάλει  φαγητό και νερό.
Τα μπολάκια γεμίζουν και αδειάζουν γρήγορα. Εκείνη κάθεται και τα παρακολουθεί με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη.. τι να σκέφτεται άραγε;
Τα γατάκια χορτάτα πια αρχίζουν τα παιχνίδια ανάμεσα στα λουλούδια και στο νοτισμένο χορτάρι.. τι όμορφα και ξένοιαστα που μοιάζουν..
Τα μπολάκια μαζεύονται και η ηλικιωμένη κυρία φεύγει..
Τα γατάκια εξαφανίζονται ανάμεσα στους θάμνους.. αύριο πάλι θα ξαναμαζευτούν στο ίδιο γνωστό σημείο.

Αυτή ήταν μια κλασική εικόνα σε μια γειτονιά της πολύβουης Αθήνας, ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και μερικά αδέσποτα.. πολύ ειδυλλιακό δεν ακούγεται;

Διαβάστε το πλήρες άρθρο »